บ๊อก บ๊อก บ๊อก!!
ผมกำลังเห่าเป็นรอบที่ร้อยของวัน ใครก็ไม่รู้จับผมลงในกล่องใบเล็กๆที่แม้แต่จะขยับตัวก็ยังย้ากยาก ผมน่ะกำลังกินนมแม่อยู่แท้ๆเลย เจ้านายนะเจ้านายอย่าให้ผมออกไปได้นะ ผมจะงอนให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ตอนนี้ใครก็ได้พาผมออกไปที....
 บ๊อกก!
...
เมื่อสองเดือนก่อน
 หนึ่งงงง สองงงง ส...าม สี่ หะ...ห้า หก เสียงใครก็ไม่รู้ดังขึ้นข้างๆหูผม
 ลูกนับเลขเก่งจังเลย ไหนๆเมื่อกี้ลูกนับลูกหมาได้กี่ตัวจ้ะ? เสียงผู้หญิงงั้นเหรอ งื้มมม ว่าแต่ทำไมมองอะไรไม่เห็นเลยล่ะ
 ได้หกตัวค่าา คุณแม่ เสียงเด็กผู้หญิงที่นับตะกี้นี่เอง
 คุณแม่ขา ลูกหมากำลังจะเดินไปไหน? เสียงเด็กผู้หญิงตะกี้ดังขึ้นอีกละ ผมชักจะรำคาญแล้วนะ
 เอ้าตายจริง! ซนจังเลยเจ้าลูกหมาตัวนี้ เอ้ามานี่ๆ อ๊ะ ไม่นะ อย่ามายุ่งกับผมนะ ปล่อยน๊าาา ปล่อยยย
ผู้หญิงคนนั้นอุ้มผมขึ้นมา ผมก็ได้แต่ดิ้นๆ ฟันเขี้ยวเล็บก็ยังไม่งอกจะเอาอะไรไปสู้ล่ะ ปล่อยน้าาาาา
 เอ้าๆ ปล่อยแล้วจ้ะๆ ดิ้นเก่งจริงๆ ผู้หญิงคนนั้นพูดแล้ววางผมลงบนที่นอนนิ่มๆที่มีพี่ๆของผมอยู่ถึงห้าตัว
 หยุดดิ้นได้ซะทีนะ เจ้าตัวเล็ก เสียงผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นอีกรอบ ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไป
นิ่มจังๆ ผมคิดและไม่นานนักผมก็รู้สึกว่าหนังตาเริ่มหนักๆ แล้วผมก็หลับไปบนที่นอนนิ่มๆนั่นเอง
...
ฮ้าววววว นี่มันกี่โมงแล้วอ่ะ?
เช้าแล้วมั้ง?
เที่ยงแล้วต่างหาก
หิวจังเลย
ปวดฉี่ๆ
เสียงพี่ๆของผมดังขึ้น
ผมเป็นลูกหมาตัวเล็กที่สุด เป็นน้องสุดท้อง
บรรดาพี่ๆทั้งหมดของผมตื่นกันหมดแล้ว
เหลือแค่ผมที่กำลังงัวเงียอยู่บนเบาะนิ่มๆ
อ๊ะ แม่มาแล้วววว เสียงพี่ๆของผมดังขึ้น
หาววววว แม่ ง้านเหรอ...ห๊ะ แม่มาเหรอ แม่จ๋าาาา ผมรีบลุกพรวดจากเบาะนิ่มๆอย่างรวดเร็วแต่ด้วยความที่ผมตัวเล็กแล้วก็ยังมองไม่เห็นผมก็เลยล้มดังแผละข้างๆเบาะนั่นแหละ
แม่จ๋าาา ผมอยากร้องไห้จริงๆเพราะผมตัวเล็กเลยวิ่งไปไม่ทัน กลิ่นของแม่อยู่แค่นี้แท้ๆ
ผมได้กลิ่นแม่ใกล้ขึ้นมาเรื่อยๆ หิวหรือยังลูก? เสียงแม่ดังขึ้น
หิวแล้วจ้ะแม่ ผมรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อยหลังจากที่ได้ยินเสียงของแม่
...
แม่บอกพวกเราว่าเราเป็นลูกหมาที่เหมือนพ่อกันทุกตัว พ่อผมเป็นพันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์ แม่ผมเป็นพันธุ์ลาบราดอร์สีขาว แม่ผมบอกพวกเราว่าเรามีขนสีทอง ตัวอ้วนกลม และนายน้อยก็รักเรามากๆด้วย
นายน้อย? ผมนึกย้อนไปเรื่อยๆ แม่หมายถึงเด็กผู้หญิงเหรอฮะ? ผมถามขึ้นหลังจากคิดอยู่นาน
ใช่จ้ะ แต่ลูกอาจจะต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นๆเมื่อลูกโตขึ้นนะ แม่พูดขึ้นแต่น้ำเสียงฟังแล้วเศร้าๆ
แม่จ๋า พวกเราไม่อยากไปเลย พวกเราอยากอยู่กับแม่ พวกเราพูดขึ้นพร้อมกัน
จ้ะ ตอนนี้ยังไปไม่ได้หรอก แต่ถ้าลูกลืมตาเมื่อไหร่ ลูกก็จะต้องไปอยู่ที่อื่น แม่ผมบอกไว้อย่างนั้น
...
หลังจากนั้นสักสองอาทิตย์ พวกเราก็เริ่มจะมองเห็นกันบ้างแล้วล่ะ พวกเราอยู่ในที่นอนนิ่มๆมานานเกือบอาทิตย์ หลังจากนี้เราจะได้วิ่งกันบ้างแล้วล่ะ ผมนิ่งคิดไปเรื่อยๆหลังจากที่นั่งมองพวกพี่ๆออกไปวิ่งกันนอกที่นอน สักพักผมก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้อง
ผู้หญิงคนนั้นหรือถ้าจะเรียกให้ถูกก็คือนายหญิงสินะ ผมคิด
นายหญิงมองพวกเราที่วิ่งไปวิ่งมารวมถึงผมที่อยู่บนที่นอนด้วย แล้วก็เดินออกไปเงียบๆไม่ได้พูดอะไร
ผมชักใจคอไม่ดีเลย แล้วนึกไปถึงวันที่แม่บอกผมว่า เมื่อไหร่ที่พวกเราลืมตาเราจะไม่ได้อยู่กับแม่...
เย็นวันนั้น ผมก็ได้ยินนายหญิงคุยกับผู้ชายคนหนึ่งเจ้านายสินะ
คุณคะ ชั้นคิดว่าถึงเวลาแล้วนะคะที่เราจะหาบ้านให้เจ้าลูกหมาพวกนี้
...
เหมือนที่แม่บอกไม่มีผิด นายหญิงจะให้เราไปอยู่กับคนอื่น ผมต้องรีบไปหาพวกพี่ๆซะแล้ว แต่แล้วนายน้อยก็เห็นผมยืนอยู่
 อ๊ะ มาทำไมเหรอ? หิวข้าวเหรอ? นายน้อยถามผม
ป่าวนะฮะ ผมจะต้องไปหาพี่ๆของผม ผมกำลังจะหันหลังไป
 มากินนมก่อนสิ นายน้อยพูดแล้วหยิบถาดนมส่งให้ผม
ด้วยความที่ท้องไส้ของผมเริ่มร้องโครกครากผมเลยคิดว่าเดี๋ยวขอกินนมก่อนนะแล้วจะรีบไป แต่เมื่อผมกินนมหมดถาดแล้วผมก็เริ่มง่วง...
 อ้าว เจ้าตัวเล็กหลับไปซะแล้ว นายน้อยหันมามองผมที่กำลังจะหลับข้างๆถาดนม แล้วอุ้มขึ้นมา
 ลูก ถ้ามีคนมาเอาเจ้าลูกหมาพวกนี้ไปเลี้ยงได้ไหม? นายหญิงถามนายน้อย
 แม่คะ ไม่ให้ไม่ได้เหรอคะ? นายน้อยถามด้วยเสียงที่ออกไปทางหวงเจ้าลูกหมาพวกนี้
 แต่เราเลี้ยงเจ้าลูกหมาหกตัวนี้ไม่ได้หรอกนะ มันเยอะเกินไป แล้วพอมันโตมันก็จะตัวใหญ่ นายหญิงพยายามอธิบายให้นายน้อยเข้าใจ แต่ด้วยความที่ผมกำลังจะหลับ ผมเลยไม่ได้ยอกประโยคสุดท้ายที่ว่า
 พรุ่งนี้จะมีคนมารับเจ้าลูกหมาพวกนี้ไป
...
ด้วยเหตุผลนี้แหละ ผมเลยต้องมาอยู่ในกล่องแคบๆที่อึดอัดขนาดนี้ ผมได้แต่โทษตัวเองว่าถ้าไม่เห็นแก่กินตอนนั้น รีบไปบอกพวกพี่ๆให้รู้ก่อน พวกเราคงไม่ต้องแยกกันไปแบบนี้ เมื่อเช้าตอนี่กำลังกินนมแม่ แม่ได้แต่บอกพวกเราว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ รักเจ้านายใหม่ให้มากๆ แล้วแม่ก็รักลูกๆมาก.. ผมกำลังจะอ้าปากบอกแท้ๆแต่แล้วเจ้านายผมก็อุ้มผมขึ้นมา แม้ว่าผมจะดิ้นอย่างแรง แต่ก็แพ้แรงของเจ้านายอยู่ดี
สุดท้ายเจ้านายผมจับผมใส่กล่องแล้วยื่นให้ผมใครก็ไม่รู้ ผมได้กลิ่นที่ไม่คุ้นจมูกเลยสักนิดเดียว ผมได้ยินเสียงคนที่รับผมไปพูดกับเจ้านายว่า ขอบคุณๆ ผมไม่เข้าใจหรอกนะว่าขอบคุณแปลว่าอะไรแต่ทำไมต้องจับผมใส่กล่องด้วยล่ะเนี่ยยยย!
หลังจากที่พูดคุยกับเจ้านายผมเรียบร้อยแล้ว เขาก็พาผมใส่ในโครงเหล็กที่มีล้อสี่ล้อ ที่เจ้านายผมชอบใช้พานายน้อยไปนอกบ้าน ผมล่ะไม่ชอบเจ้าสี่ล้อนี่เลย เสียงมันดังจนผมตกใจทุกครั้งที่ได้ยิน แต่ตอนนี้ไม่ได้ยินเสียงไอ้เจ้านี่เลยแฮะ ผมพยายามมองออกไปด้านนอกผ่านรูเล็กๆ เย็นดีจัง ผมคิด
เอ้า เจ้าตัวเล็ก เดี๋ยวเราไปอยู่บ้านใหม่กันนะ เสียงของผู้ชายคนนั้นดังขึ้น
แล้วหลังจากนั้นผมก็อยู่ในกล่องใบแคบๆนั้น ผมได้แต่คิดถึงแม่แล้วก็พี่ๆ ผมร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไงแล้ว ทำไมนายหญิงใจร้าย เจ้านายก็ด้วยทำไมไม่ให้ผมอยู่กับแม่ ผมร้องไห้จนกระทั่งหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รูุ้ แล้วผมก็ตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นข้างบนหัวผม เสียงเปิดกล่องที่ผมนอนอยู่
...
 

Comment

Comment:

Tweet